Η Καλαθοπλεκτική στη Μεσόγη


(Αποσπάσματα από εκτενέστερη αναφορά για το θέμα του ΟΝΗΣΙΦΟΡΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΥ (Τηλ. 99422610) – Πάφος, Μάρτιος 2006)


Πρόλογος

 

Ύστερα από μια σαραντάχρονη επαγγελματική περιπλάνηση – ήμουνα δάσκαλος- γύρισα στο χωριό μου, στο χωριό που γεννήθηκα και μεγάλωσα, στη Μεσόγη της Πάφου, στο καλαθοχώρι. Γύρισα στις ρίζες μου, εδώ που απολαμβάνω τη ζεστασιά των συγγενών, των φίλων, των συγχωριανών μου, εδώ που απολαμβάνω τον ήλιο και τη γη που μ’ ανάθρεψε.


Εδώ και αρκετά χρόνια με βάραινε ένα χρέος. Να γράψω κάτι για την οικοτεχνία της Μεσόγης, της τέχνης που έθρεψε μάνες και παιδιά. Για το θέμα αυτό δεν υπήρχε τίποτα γραπτό - μια μικρή αναφορά για την καλαθοπλεκτική στη Μεσόγη σημείωσε στο βιβλίο της «ΚΥΠΡΟΣ» η Αθηνά Ταρσούλη - κι έτσι αποφάσισα, όσο φτωχή κι αν είναι η πένα μου, να σύρω μερικές γραμμές, βάζοντας μ’ αυτό τον τρόπο ένα χαλίκι στη διατήρηση της μεσογήτικης πολιτιστικής μας κληρονομιάς.


Λεξιλόγιο


Για να μπορέσει κανείς να κατανοήσει το κείμενο που ακολουθεί πρέπει να έχει υπ’ όψη του και το ειδικό, για την καλαθοπλεκτική της Μεσόγης, λεξιλόγιο:


Υλικά:
(α) Κανιά = Καλάμια
(β) Πλοάθκια = (λιάθκια, βιτσιά) λυγερά λεπτά κλαδιά αγριοτρεμυθιάς, σχοινιάς, αγνιάς (λυγαριάς), μυρσινιάς, κόνιζου και στερακιάς – παραφυάδες των πιο πάνω θάμνων που αναφέρονται.
(γ) Λιμνιά = μακριές, στενές λωρίδες καλαμιού για το πλέξιμο των καλαθιών.
(δ) Φτέλες = μακριές λωρίδες καλαμιών (4 από κάθε καλάμι), που χρησιμοποιούνται ως βάση των καλαθιών και για συγύρισμα, «τύλιγμα» του χερουλιού.
(ε) Κώλος = βάση του καλαθιού.
(στ) Πασιόγυρος = η αρχή του πλεξίματος. Γίνεται με πλοάθκια. Στη σημερινή καλαθοπλεκτική γίνεται ψιλές φτέλες.
(ζ) Ζωνάρι = πλέξιμο με τρία πλοάθκια στο μέσο και στο τέλος του καλαθιού ή της κοφίνας.
(η) Πλουμίν = η χρήση κατά το πλέξιμο δύο λιμιών και ενός πλοαθκιού ή χρωματισμένου λιμιού, για να γίνει το καλάθι πλουμιστό. Σήμερα χρησιμοποιείται αντί πλοάδι, βαμμένο λιμί με μαλαχίτη.
(θ) Φκιά = χερούλια των καλαθιών και των κοφίνων.

 

Η καλαθοπλεκτική μια τέχνη που πεθαίνει


Κατοικώντας σήμερα στο χωριό μου διαπιστώνω ότι η καλαθοπλεκτική έχει παρακμάσει, πάει να εκλείψει. Μόνο μερικές καλαθοπλέκτρες απόμειναν και αυτές απασχολούνται με την τέχνη ευκαιριακά και όποτε τους παραγγείλει κάποιος κάτι. Κατασκευάζουν συνήθως σήμερα καλάθια για φρούτα, ψωμοθήκες, καλάθια για διακόσμηση στα ξενοδοχεία και στα κέντρα...


Δεν βλέπεις σήμερα να κατασκευάζονται όπως παλιά μεγάλοι αριθμοί κοφίνων για τη συλλογή και μεταφορά χαρουπιών, σταφυλιών, ελιών και άλλων γεωργικών προϊόντων. Δεν γίνονται σε αριθμούς καλάθια για ψώνισμα, πανέρια για τη μπουγάδα και για τους ψαράδες. Όλα αντικαταστάθηκαν από πλαστικά. Άλλαξε ο τρόπος ζωής μας και μαζί του άλλαξαν και οι ανάγκες μας. Πλαστικά κιβώτια για τα γεωργικά προϊόντα, πλαστικές σακούλες για το ψώνισμα... Ακόμη και τα τουριστικά είδη καλαθοπλεκτικής που κατασκευάζονται σήμερα, δεν κατασκευάζονται με τον παραδοσιακό τρόπο. Πρώτη ύλη συνεχίζει να είναι το καλάμι, αλλά για «πλουμιά», στολίδια, χρησιμοποιούν βαμμένα «λιμιά». Για το βάψιμο των λιμιών χρησιμοποιείται πράσινος ή κοκκινωπός μαλαχίτης σε σκόνη, που διαλύεται σε κοχλαστό νερό. Μέσα σ’ αυτό το διάλυμα «βαπτίζουν» τα «λιμιά» που παίρνουν το χρώμα της μπογιάς: πράσινο ή κόκκινο ανάλογα. Σπάνια χρησιμοποιούνται σήμερα τα «πλοάθκια» που ευκολοπλέκονται και συντείνουν στη στερεότητα και την ομορφιά των ειδών καλαθοπλεκτικής.


Η καλαθοπλεκτική στη Μεσόγη: παλιά και σήμερα


Φαίνεται πως στο χωριό μας η καλαθοπλεκτική αναπτύχθηκε από τα πολύ παλιά χρόνια, αφού τα είδη που φτιάχνονταν ήταν χρησιμότατα στην καθημερινή ζωή και τις καθημερινές ασχολίες.


Πότε ακριβώς πρωτοπλέχτηκαν είδη αυτής της τέχνης δεν ξέρουμε, γιατί δεν υπάρχουν γραπτές μαρτυρίες, ευρήματα – δείγματα, που να μαρτυρούν την ιστορία της οικοτεχνίας αυτής στο χωριό. Η μόνη μαρτυρία που έχουμε είναι οι μνήμες γερόντων του χωριού, όπως του 90χρονου έμπορου ειδών καλαθοπλεκτικής, του Γιαννή του Κλόκκαρου, του αδερφού του Παυλή, του Όμηρου του Γεράκλη, του Γιορτάνη του Κετίκκη, του Νικόλα του Χατζήπαναγη και άλλων συνομήλικών τους. Υπολογίζεται ότι πρωτοκατασκευάστηκαν καλάθια κατά το τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα.


Απ’ ότι θυμούνται οι «πληροφοριοδότες» μας τα πρώτα είδη καλαθοπλεκτικής κατασκευάζονταν από άντρες, ενώ οι γυναίκες τους απλά βοηθούσαν. Ονόματα οικογενειών των πρώτων κατασκευαστών ήταν του Κουτσογιωρκή του Αππιητού, του Θεμιστοκλή του Πίσκοπου, του Μανοήλη, του Τοουλή του Ρουχουνά και του Παλαούσιου. Ένα είναι το γεγονός. Όπου και να πήγαινε κανείς στην Κύπρο και ανάφερε το όνομα της Μεσόγης, όλοι ήξεραν και το ξέρουν ως σήμερα, σαν το χωριό των καλαθιών.  Όπως φαίνεται παρακάτω, για λόγους που θα εξηγηθούν αργότερα, η καλαθοπλεκτική από τα χέρια των αντρών πέρασε, παραδόθηκε στα χέρια των γυναικών. Οι ρόλοι άλλαξαν με τον καιρό κι οι άντρες από κατασκευαστές έγιναν, παράλληλα με τις άλλες τους ασχολείες, βοηθοί στην οικοτεχνία. Βοηθούσαν τις γυναίκες και τις κόρες τους στην προετοιμασία της κατασκευής των καλαθιών.


Οι γέροντες συγχωριανοί μας έχουν να παινεύουν πάρα πολλές καλαθοπλέχτρες που τώρα δεν βρίσκονται στη ζωή. Όλες, με τη βοήθεια των παιδιών ή και των αντρών τους, έστηναν οικογενειακά εργοτάξια και έφτιαχναν όλα όσα κατασκευάζονταν με καλάμια και πλοάθκια. Ο κατάλογος των μακαριτισσών και όλων των ζωντανών που έχουν εγκαταλείψει την τέχνη είναι πολύ μεγάλος. Τόσος που η μνήμη και οι σημειώσεις δεν χωρούν. Η αναφορά στις καλαθοπλέκτριες που δεν είναι στη ζωή είναι σαν μνημόσυνο και έκφραση ευγνωμοσύνης για τις γυναίκες της Μεσόγης που με την εργατικότητά τους κράτησαν σε πολύ καλά επίπεδα την οικονομία του χωριού, προίκισαν και σπούδασαν με τον ίδρωτά τους τα παιδιά τους, βοήθησαν τους άντρες τους και συνέτειναν ώστε το χωριό τους να είναι ανάμεσα στις προοδευτικές και υπολογίσιμες κοινότητες. Σήμερα οι ζωντανές, σχετικά νέες και σε δράση ενεργές τεχνίτισσες μετρούνται στα δάκτυλα των χεριών μας. Ακόμη πιο λυπηρό είναι το γεγονός ότι η σκυτάλη της καλαθοπλεκτικής δεν περνά πλέον στα χέρια των νέων. Η τέχνη αργοπεθαίνει, σβήνει.


Είδη καλαθοπλεκτικής που κατασκευάζονταν στη Μεσόγη


Απ’ ότι θυμούμαι οι χωριανοί μας καλαθοπλέκτες και καλαθοπλέκτριες κατασκεύαζαν:

(α) Καλάθια (για ψώνισμα)
(β) Κοφίνες (για μεταφορά ή αποθήκευση προϊόντων)
(γ) Πανέρια (μισοκοφίνες με πλατιά βάση για χρήση κατά την μπουγάδα και από τους ψαράδες).
(δ)Κουκκουρκές (για μεταφορά πουλερικών, στενόμακρα καλάθια με διάμετρο 50-60 cm. και μήκος 2 μέτρων περίπου).
(ε) Κουκκούρες (στενά καλάθια μήκους 60-70 cm για μεταφορά των ξόβεργων «βερκών».
(στ) Τυροκανιές (για προφύλαξη των τυριών, των μυζήθρων, κλπ.),
(ζ) Τζιημοί (φίμωτρα βοδιών και γαϊδουριών) και
(η) Καλαμωτές (πλεκτά καλαμένια στεγάσματα)


Λόγοι που ώθησαν στην ανάπτυξη της καλαθοπλεκτικής στη Μεσόγη


Ο κύριος λόγος που η καλαθοπλεκτική εφαρμόστηκε και αναπτύχθηκε στη Μεσόγη είναι το γεγονός ότι το χωριό διέθετε λίγη και όχι εύφορη γεωργική γη. Οι γεωργοί μας μετριόντουσαν στα πέντε δάκτυλα του χεριού κι έτσι η πλειονότητα των κατοίκων αναζήτησε αλλού απασχόληση. Η ύπαρξη καλαμιώνων στην περιοχή, στις ποταμοσιές, εκεί που αφθονούσαν τα νερά, ήταν ένας σοβαρός για την εποχή παράγοντας, ανέξοδος, που διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο στο να καταπιαστούν οι Μεσογιώτες μ’ αυτή την οικοτεχνία: Οι Δκυόσμηες, η Μάνα του Νερού, η Φονίσισσα, το Βάρος, το Βρυσίν ήταν τόποι πλούσιοι σε νερά και καλαμιώνες. Δυστυχώς, τώρα είναι ερημότοποι, τα νερά στέρεψαν λόγω της υπεράντλησης των υπόγειων υδάτων. Τώρα σ’ αυτούς τους τόπους δείγματα καλαμιώνων μόνο υπάρχουν.


Όπως προαναφέρθηκε, η καλαθοπλεκτική στη Μεσόγη άρχισε ως επαγγελματική δραστηριότητα των αντρών και σταδιακά πέρασε στα χέρια των γυναικών. Λόγοι που συνέτειναν σ’ αυτή την αλλαγή ήταν τόσο οικονομικοί όσο και κοινωνικοί. Ο κόσμος ήθελε να κερδίζει περισσότερα χρήματα, να ζει καλύτερα και να σπουδάζει τα παιδιά του. Οι άντρες προτίμησαν να γίνουν μισθωτοί εργάτες και τεχνίτες, εξασφαλίζοντας έτσι μεγαλύτερο εισόδημα από την οικοτεχνία της καλαθοπλεκτικής. Επαγγέλματα όπως του χτίστη, του ράφτη, του ξυλουργού (πελεκάνου), του σκαρπάρη (παπουτσή), του μεταλλωρύχου και του απλού ανειδίκευτου εργάτη είχαν πια καθιερωθεί ως ασχολίες αντρικές.


Όμως τα πιο πάνω επαγγέλματα οδηγούσαν συνήθως και στον «ξενιτεμό» των αντρών. Θλιβερή θύμηση παραμένει το «άδειασμα» του χωριού απο τους άντρες που έφευγαν για τον Αμίαντο με το αυτοκίνητο του Χατζηόμορφου κάθε Τρίτη της Λαμπρής. Το χωριό ερήμωνε από άντρες και γυναικοκρατείτο. Η άμεση εξασφάλιση του επιούσιου της οικογένειας, μέχρι που να επιστρέψει ο «ξενιτεμένος» σύζυγος και πατέρας, έπεφτε στους ώμους των γυναικών. Έπρεπε τώρα στα σπίτια τους μέσα να καταπιαστούν με μια απασχόληση που θα τους απέφερε λίγα χρήματα για επιβίωση των ιδίων και των παιδιών τους. Η καλαθοπλεκτική τέχνη παίρνει τώρα την ανάπτυξή της, έφτασε στο ζενίθ της. Είναι η τέχνη που ήδη γνωρίζουν οι γυναίκες και η εξασφάλιση των πρώτων υλών ήταν εύκολη και οικονομικά σχεδόν ανέξοδη, συμφέρουσα. Στο μεταξύ η γεωργία πήρε κι αυτή κάποια ανάπτυξη στο χωριό και στα περίχωρα και η ζήτηση ειδών καλαθοπλεκτικής ήταν μεγάλη. Ακόμη και απ’ όλη την Κύπρο, ιδιαίτερα από τα Κοκκινοχώρια, έπαιρναν κατά εκατοντάδες τις κοφίνες. Ήταν τότε που μερικοί χωριανοί έγιναν, προσωρινά βέβαια, έμποροι των ειδών καλαθοπλεκτικής.


Η μόνη δυσκολία που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες στην καλαθοπλεκτική ήταν η προμήθειά τους με πλοάθκια*, μια από τις βασικές τότε πρώτες ύλες. Όπως σημειώθηκε προηγουμένως, τα πλοάθκια, βιτσιά, ήταν ευκολόπλεκτες παραφυάδες, της αγριοτριμιθιάς, της σχοινιάς,, της αγνιάς (λυγαριάς), της μερσινιάς, της στερακιάς και του κόνιζου. Για να τα προμηθευτούν πήγαιναν στις περιοχές που οι γεωργοί κλάδευαν τους πιο πάνω θάμνους. Έκαναν πολλές φορές «εκστρατείες» με τα λεωφορεία του χωριού και πήγαιναν στις περιοχές του Λατσιού, του Νιόχωριου, της Ακουρδάλιας, της Λυσού, του Κιδασιού, του Αη-Γιώρκη και των Μαμωνιών, των Κουκλιών, του Πισσουριού, της Αυδήμου, της Κισσόνεργας (στα Πότιμα), της Πέγειας... Στις πιο πάνω περιοχές έβρισκαν το πλοάθκια της προτίμησής τους. Τα καλύτερα σε ποιότητα και ποσότητα, αυτά της αγριοτριμιθιάς, της σχοινιάς και της αγνιάς (λυγαριάς).


Σημείωση: Στο βιβλίο «Trees and shrubs of Cyprus» υπάρχουν φωτογραφίες των θάμνων που αναφέρονται στο θέμα των πλοαθκιών:


(α) Αγριτριμιθιά ( Αρκοτρεμιθκιά) = Πιστακιά η Τερέβινθος (σελ. 257)
(β) Αγνιά (Λυγαριά) = Βίτεξη άγνος (σελ. 350)
(γ) Μύρτος η κοινή (Μερσινιά)
(δ) Σχίνος (Σχινιά) = Πιστακιά η Σχίνος (σελ. 260)
(ε) Κόνιζος = Ίνουλα η ιξώδης (σελ. 406)
(στ) Στερατζιά = Στύραξ ο φαρμακευτικός (σελ. 324)

 

Η καλαθοπλεκτική, απασχόληση και μέσο κοινωνικοποίησης των γυναικών της Μεσόγης


Οι γειτόνισσες και φίλες καλαθοπλέκτρες μαζευόντουσαν κάτω από τις πελώριες τρεμιθιές* και χαρουπιές, που αφθονούσαν στη Μεσόγη. Λύπη μεγάλη καταλαμβάνει όσους θυμούνται τις πελώριες τρεμιθιές και χαρουπιές που σήμερα δεν υπάρχουν. Θυσιάστηκαν όλα τούτα τα θεόρατα δέντρα στα καμίνια της καρβουνοποιίας, και της οικοπεδοποίησης. Έγκλημα μεγάλο η εξάλειψή τους, αλλά ποιος θα τιμωρήσει ποιον; Ευτυχώς, υπάρχουν ακόμη λίγες χαρουπιές που μας θυμίζουν παλιές μέρες.


Μαζευόντουσαν, λοιπόν, οι γυναίκες κάτω από τη σκιά των πελώριων τρεμιθιών και χαρουπιών, έπλεκαν τα καλάθια και τις κοφίνες τους, κουτσομπόλευαν, μάθαιναν τα νέα του χωριού και των περιχώρων. Μ’ αυτό τον τρόπο πετυχαινόταν και η κοινωνικοποίησή τους, μοιραζόντουσαν τις χαρές και τις λύπες τους. Κάποτε η σκέψη έφευγε από την τέχνη και περιπλανιόταν εκεί που ο «ξενιτεμένος» άντρας ξενοδούλευε σε πόλεις άλλες και χωριά, στα μεταλλεία και στους δρόμους.. Οι Μεσογιώτισσες, ξεσπούσαν τότε σε τραγούδι δίστιχο που μοιρολογούσε τη δυστυχία της μοναξιάς τους.


Μερικά από αυτά τα τραγούδια, τα οποία και κατέγραψα, μου τα είχε πει η μακαρίτισσα τώρα πεθερά μου Ερατώ:


• Πού νάβρω τόσο σίερο τη θάλασσα να ζώσω
Να κάμω σιερόδρομο νάρτω να σ’ ανταμώσω.
• Της θάλασσας τα τζύμματα τα βλέπω τζιαι τρομάζω
Τον τόπο που με φίλησες θωρώ τζι’ αναστενάζω.
• Τη θάλασσα την αγαπώ γιατί έσσιει να μου φέρει
Ένα ψηλό μελαχρινό από τα ξένα μέρη.
• Ο έρωτας σ’ αντρούλη μου μες στην καρκιά μου κρούζει
Σαν τα τζιερκά στην εκκλησιά που έν εβκάλλουν μούζην.
• Η νύχτα δεκατρείς ώρες τζιαι γιω τις τρεις τζοιμούμαι
Τες άλλες συλλοϊζομαι τζιαι σέναν αθθυμούμαι
• Έφας αρνίν τζι’ αρνήστεις με ρίφιν τζιαι μίσησές με
Της πυκροδάφνης το ζουμίν ήπιες τζιαι ξέχασές με.
• Μα σ’ αγαπώ σαν αγαπά τρυόνα το τρυόνι
Σαν αγαπά το Τρόοδος το πάος τζιαι το σιόνι.
• Τα βάσανά μου εν πολλά κανένας μεν τα πάθει
Ούτε καράβι στο γιαλό ούτε πουλί στ’ αγκάθιν.
• Αν ταν να σου αθθυμηθώ ο νους μου λλιοστεύκει
Σαν το ρολόι το γρυσό που στέκει τζι’ έν δουλεύκει.

 

Η Αθηνά Ταρσούλη, περνώντας από τη Μεσόγη το 1953, κατέγραψε τα ακόλουθα δίστιχα, όπως της τα τραγούδησε η μακαρίτισσα η Καλοδότη*:


• Ας πάει το καλάθι μου, ας πά’ τζιαι το λιμίν μου,
ας πάσιν οι κοφίνες μου για την μελαχρινήν μου.
• Κάτω στο σιός που κάθεσαι τζιαι τα καλάθκια κάμνεις,
περνώ τζιαι εγιώ που τζει χαμαί τζιαι την καρκιάν μου κάφκεις.

 

Σημειώσεις:
(α) Για την καλαθοπλέκτρα Καλοδότη, έγραψε η Αθηνά Ταρσούλη στο βιβλίο της «Η Κύπρος» Τόμος Α΄ , σελ. 347.
(β) Στις τρεμιθιές της Μεσόγης αναφέρεται ο Δημήτρης Λιπέρτης στο ποίημα «Πέτρα του κάστρου ριζιμιά».

 

Διαδικασία κατασκευής καλαθιού


Για να κατανοηθεί καλύτερα η διαδικασία κατασκευής ενός καλαθιού είναι καλά να παρακολουθήσει κανείς,, να δει με τα μάτια του, πώς γίνεται ένα καλάθι από την αρχή μέχρι το τέλος. Μπορεί επίσης, βλέποντας φωτογραφικό υλικό, να πάρει μια ιδέα, αφού λένε πως η εικόνα αντιπροσωπεύει χίλιες λέξεις.

 

Κατασκευή καλαθιού


Πρώτα γίνονται οι προετοιμασίες για το πλέξιμο των καλαθιών. Καθαρίζονται τα καλάμια από τα φύλλα και με μια αληθινή επιδεξιότητα μετατρέπεται κάθε καλάμι σε «φτέλλες» (4 κάθε καλάμι). Για να γίνει αυτό, χαράζουμε σταυρωτά την άκρη του καλαμιού, βάζουμε δύο ξυλαράκια κι αυτά σταυρωτά και με δύναμη τα σπρώχνουμε από τη μια άκρη του καλαμιού μέχρι την άλλη αναγκάζοντας το καλάμι να χωριστεί σε 4 λεπτές λωρίδες. Μερικές από τις φτέλλες τις βάζουμε για λίγες μέρες στο νερό, για να μαλακώσουν. Αυτές τις φτέλλες τις χρησιμοποιούμε για τη βάση, τον «κώλο», του καλαθιού και για το τύλιγμα του καλαθιού στο τέλειωμά του.


Για να γίνει η βάση περνούμε σε ένα καλαμένιο καρφί από τη μέση τους εννιά φτέλλες (όπως τις ακτίνες του τροχού ενός ποδηλάτου) και αρχίζουμε το πλέξιμο της βάσης στην αρχή με «πλοάθκια» και συνεχίζουμε με τρεις φτέλλες. Αφού γίνει η βάση μαζεύουμε τις φτέλλες με σειρά και τις δένουμε, για να γίνει το αρχικό πλέξιμο στην αρχή. Όταν προχωρήσει το πλέξιμο λύνουμε τον σπάγγο. Πλέκουμε στην αρχή με πλοάθκια τον «πασιόγυρο», ένα στεφάνι στη βάση και στη συνέχεια πλέκουμε με λιμιά. Τα λιμιά φτιάχτηκαν από φτέλλες οι οποίες ξαναμοιράστηκαν στη μέση. Για στολίδι, «πλουμιά», πλέκουμε με δυο λιμιά και με ένα «πλοάδι». Για στερεότητα τελειώνουμε με ένα «ζωνάρι», μια ζώνη με τρία πλοάθκια. Τελειώνουμε το πλέξιμο του καλαθιού μέχρι το ύψος που θέλουμε με λιμνιά και ακολουθεί το φινίρισμα: το τύλιγμα των φτελών, των στύλλων, η κατασκευή του χερουλιού στο καλάθι και των «φτιων» στην κοφίνα.


Σαν επίλογος...


Δυσκολεύομαι στ’ αλήθεια πώς να τελειώσω αυτή μου την αναφορά για την καλαθοπλεκτική στη Μεσόγη. Νομίζω ότι βρίσκομαι πάνω από ένα αγαπημένο μου πρόσωπο που ψυχομαχεί, πάει να σβήσει. Για το θέμα έχω τόσες θύμισες, καλές και κακές, έφαγα από την καλαθοπλεκτική κι εγώ κι η οικογένειά μου αρκετό ψωμί, συνεργάστηκα σαν βοηθός με τη μάνα μου τη μακαρίτισσα, μοιράστηκα μαζί της χαρές και λύπες. Πλέκοντας καλάθια και κοφίνες από τα μικρά μας χρόνια, πλέκαμε τα όνειρά μας, τα θέλω μας...


Στα 67 χρόνια που σέρνω στις πλάτες μου έχω τόσες γλυκές εμπειρίες για το θέμα που με κάνει να θέλω να βλέπω τους χωριανούς μου, οργανωμένους σε εργοτάξια, να κατασκευάζουν ό,τι καλό κατασκεύαζαν με τα καλάμια και τα πλοάθκια. Αλίμονο, όμως,, αυτό είναι χίμαιρα, η σκέψη μου αυτή είναι μια ουτοπία. Για ζωντάνεμα της μνήμης, όμως, και εμπειριών περασμένων χρόνων, στον ελεύθερο μου χρόνο φτιάχνω ακόμη ορισμένα είδη καλαθοπλεκτικής, με την ελπίδα να κεντριστεί το ενδιαφέρον κι άλλων συγχωριανών, να μάθουν κάτι από την ιστορία του χωριού τους και ίσως... προσπαθήσουν στις ελεύθερές τους ώρες να φτιάξουν κάτι χρήσιμο από καλάμια.
 

Κατάλογος καλαθοπλεκτριών Μεσόγης

 

- Ελένη Σολογιάννη (99332637)

- Αγνή Χρίστου (Ντίνου) (26653350)

- Χρυστάλλα Αντρέα (26653187)

- Αρσινόη Αδάμου (26653206)

- Μαρούλλα Ζαχαρία (99611124)

- Μαρούλλα Φ. Κασιουλή (26653424)

- Μαρούλλα Μαυρομούστακου (26653313 / 99632545)